Mimo wszytsko..

Dlaczego zawsze odpuszczam? Coś co kiedyś miało dla mnie ogromne znaczenie, teraz potrafię to odsunąć na drugi plan. Postępuje nie odpowiednio, ja to wiem, lecz niektóre zdarzenia powstają tak spontaniczne. Chciałabym się ukryć, chodź i tak wiem, że zostanę znaleziona. Za dużo osób ranie, bynajmniej tak czuje.

 
Czasem myślę, by coś zmienić... ale po co?
*Mam najcudowniejszych przyjaciół, z którymi mogę się pośmiać. Może nie zawsze jesteśmy zgrani i często się kłócimy, nawzajem doprowadzamy do płaczu, ale mimo łez spływających po naszych policzkach, mamy pewność, że istniejemy, żyjemy na tym świecie. Dopełniamy się nawzajem mimo, że czas nie pozwala nam się widywać tak jak kiedyś - codziennie. Wiem, że im też na mnie zależy i wskoczyli by na dno, żeby tylko mnie stamtąd wyciągnąć.
*Mam kochanych rodziców, których czasem mam ochotę rozszarpać, ale mam świadomość ile dla nich znaczę, mimo kłótni. Rodziny się nie wybiera, prawda? Dla tego cenie ich za to, że są i mnie Kochają. Niektórzy nie mają tyle szczęścia co ja, żeby mieć obojga rodziców koło siebie.
*Mam znajomych z którymi mogę od czasu do czasu wyjść bez powodu. Pogadać, pośmiać się i chwile porozmawiać.
*Mam wspaniałą rodzinę, której nie będę wymieniać, ale wiem, że mi zawsze pomogą nawet gdy nie będę mówiła przyczyny.
*Mam Kochanego Brata, którego gnębię, ale tylko z miłości. Mimo, że potrafimy się pobić, krzyczeć na siebie. Mam poczucie, że w przyszłości nie będę sama, jak wszyscy odejdą.
*Mam i tą przyszywaną "rodzinkę" z którą mogę pogadać o każdej porze dnia. Nie muszę nic ukrywać, potrafią mnie "przechować" w swoim mieszkaniu.
*Są również i takie osoby, które potrafią cie dużo nauczyć przez znajomość z nimi. I mimo tego, że wiesz jak potrafią ci zatruć życie ty i tak nie masz im to za złe.
*Mam kochanego Zwierzaka, z którym się będziesz przytulać i nikt nie będzie o niego zazdrosny. Możesz powiedzieć mu wszystko, a on i tak nic nikomu nie powie.

I po co tu coś zmieniać? Jest fantastycznie?! zawsze mogłoby być gorzej.